Tag Archives: how to use meat tenderizer seasoning

Nov. 16.

Requin (1924)


Requin (Q115) – francuski oceaniczny okręt podwodny z okresu międzywojennego i II wojny światowej, jednostka prototypowa swojego typu. Okręt został zwodowany 19 lipca 1924 roku w stoczni Arsenal de Cherbourg, a do służby w Marine nationale wszedł w maju 1926 roku. Jednostka pełniła służbę na Morzu Śródziemnym, a od zawarcia zawieszenia broni między Francją a Niemcami znajdowała się pod kontrolą rządu Vichy. W grudniu 1942 roku okręt został przejęty przez Niemców w Bizercie i przekazany Włochom. W Regia Marina jednostka otrzymała oznaczenie FR 113 i rozpoczęto jej przebudowę na podwodny transportowiec, jednak prac nie ukończono. Po zawarciu przez Włochy zawieszenia broni z Aliantami okręt został samozatopiony w Genui we wrześniu 1943 roku, a następnie podniesiony przez Niemców i złomowany.

„Requin” zamówiony został na podstawie programu rozbudowy floty francuskiej z 1922 roku. Projekt (o sygnaturze C4) był pierwszą od zakończenia wojny koncepcją francuskiego okrętu podwodnego, powstałą po analizie doświadczeń wojennych i eksploatacji ex-niemieckich jednostek otrzymanych w ramach reparacji wojennych. Okręt przeznaczony był do służby kolonialnej, działań na liniach komunikacyjnych potencjalnego przeciwnika i rozpoznania. Posiadał spory zasięg i dużą dopuszczalną głębokość zanurzenia; wadami była słaba manewrowość i zbyt mała prędkość osiągana na powierzchni. Konstruktorem okrętu był inż. Jean-Jacques Roquebert.

„Requin” zbudowany został w Arsenale w Cherbourgu. Stępkę okrętu położono w 1923 roku, został zwodowany 19 lipca 1924 roku custom youth football pants, a do służby w Marine nationale przyjęto go w maju 1926 roku. Jednostka otrzymała numer burtowy Q115.

„Requin” był dużym, oceanicznym dwukadłubowym okrętem podwodnym. Długość całkowita wynosiła 78,5 metra, szerokość 6 reusable water bottle that looks like a plastic water bottle,84 metra i zanurzenie 5,1 metra. Wyporność standardowa w położeniu nawodnym wynosiła 947 ton (normalna 1150 ton), a w zanurzeniu 1441 ton. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa silniki wysokoprężne (Schneider lub Sulzer) o łącznej mocy 2900 koni mechanicznych (KM). Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 1800 KM. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 15 węzłów na powierzchni i 9 węzłów w zanurzeniu. Zasięg wynosił 7700 Mm przy prędkości 9 węzłów (6400 Mm przy 12 węzłach lub 3000 Mm przy 15 węzłach) w położeniu nawodnym oraz 70 Mm przy prędkości 5 węzłów pod wodą. Zbiorniki paliwa mieściły 116 ton oleju napędowego (plus 51 ton w zbiornikach balastowych), a energia elektryczna magazynowana była w bateriach akumulatorów typu D liczących 248 ogniw. Maksymalna głębokość zanurzenia wynosiła 80 metrów, zaś autonomiczność 30 dób.

Okręt wyposażony był w 10 wyrzutni torped kalibru 550 mm: cztery wewnętrzne na dziobie, dwie na rufie oraz dwa podwójne obrotowe zewnętrzne aparaty torpedowe (zamontowane przed i za kioskiem), z łącznym zapasem 16 torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło działo pokładowe kal. 100 mm L/50 M1925 oraz dwa karabiny maszynowe kal. 8 mm (2 x I).

Załoga okrętu składała się z 51 oficerów, podoficerów i marynarzy.

W latach 1935–1937 okręt przeszedł gruntowny remont, połączony z wymianą siłowni. W momencie wybuchu II wojny światowej okręt pełnił służbę na Morzu Śródziemnym, wchodząc w skład 11. dywizjonu 4. Flotylli Okrętów Podwodnych stacjonującej w Bizercie, a następnie został przeniesiony do Bejrutu. Dowódcą jednostki był w tym okresie kpt. mar water pouches for runners. R.B how to use meat tenderizer seasoning.H. Prevost-Sansac de Traversay. 11 czerwca 1940 roku okręt powrócił w rejon Bizerty, cumując w Susie. Po zawarciu zawieszenia broni między Francją a Niemcami „Requin” znalazł się w składzie marynarki rządu Vichy (rozbrojony w Bizercie). Na przełomie 1941 i 1942 roku okręt został wycofany z czynnej służby. Po rozpoczęciu przez Niemcy okupacji terenów podległych Vichy, 8 grudnia 1942 roku okręt został przejęty przez Niemców w Bizercie i przekazany Włochom. Jednostka w Regia Marina otrzymała oznaczenie FR 113 i została przebazowana do Genui, gdzie podjęto jej przebudowę na podwodny transportowiec. Z okrętu usunięto uzbrojenie torpedowe i artyleryjskie (montując jedynie dwa wkm plot. kal. 13,2 mm); miał zabierać 50 ton ładunku i 145 ton paliwa. Po zawarciu przez Włochy zawieszenia broni z Aliantami okręt został samozatopiony 9 września 1943 roku. Podniesiony przez Niemców, został następnie złomowany.

„Requin”  · „Souffleur”  · „Morse”  · „Narval”  · „Marsouin”  · „Dauphin”  · „Caïman”  · „Phoque”  · „Espadon”


Tagged: , , ,

Aug. 05.

Grand veneur de France


Sous l’Ancien Régime, le grand veneur de France est un grand officier de la Maison du roi chargé des Chasses royales.

Il existe des Maîtres de la vénerie du Roi, comme le Chevalier Henri de Meudon.

La charge est créée en 1413 par le roi Charles VI, en même temps que celles de grand fauconnier et de capitaine du vautrait. Le grand veneur est alors responsable d’une meute de cent chiens environ, pour le cerf. Sous Charles VIII, son service comprend neuf écuyers, neuf veneurs, deux aides, six valets de limiers et un garde des chiens à renard. Son importance grandit sous François Ier puis Henri II, l’apogée du service étant atteinte sous Henri IV. En 1596, il comprend 182 personnes en tout : lieutenants, sous-lieutenants, gentilshommes, valets de limiers, valets de chiens à cheval ou encore valets de chiens ordinaires, sans oublier un chirurgien et un apothicaire.

La charge de grand veneur est la plus importante de celles relatives à la chasse. Au XVIe siècle, la maison de Guise compte cinq titulaires de la charge ; les Rohan-Montbazon leur succèdent au XVIIe siècle avec trois titulaires. Au début du siècle suivant, la charge est attribuée par Louis XIV au comte de Toulouse, l’un de ses bâtards légitimés soccer football shirt, qui la transmet ensuite à son fils, le duc de Penthièvre. Le 12 décembre 1669, la charge de grand veneur est attribuée à Charles-Maximilien-Antoine de Belleforière where can i buy jerseys, marquis de Soyecourt, âgé de 50 ans.

À partir du XVIe siècle, les gages liés à la charge s’élèvent à 1&nbsp how to use meat tenderizer seasoning;200 livres par an, montant assez modeste au sein de la Maison du roi. Il faut cependant y ajouter des « appointements » de 10 000 livres, ainsi que des gratifications. La valeur de la charge fluctue suivant les règles de l’offre et de la demande  metal canteen water bottle; nous ne disposons pas de montants certains pour les transactions. Selon Saint-Simon, le duc de La Rochefoucauld vend sa charge 500 000 livres en 1714.


Tagged: , , ,

Jul. 30.

Sjavarsj Karapetjan


Sjavarsj Karapetjan (armensk: Շավարշ Կարապետյան; født 1953 i Kirovakan how to use meat tenderizer seasoning, Armenia i daværende Sovjetunionen) er en armensk tidligere finnesvømmer. Han representerte Sovjetunionen i internasjonale mesterskap. 16. september 1976 kjørte en trolleybuss i Jerevan utfor en bro og havnet i innsjøen på 10 m dyp med 92 passasjer. Karapetyan trente tilfeldigvis i nærheten sammen med broren (de hadde akkurat fullført en 20 km løpetur). Han dykket ned til bussen og trakk opp passasjerer en etter en. På denne måten reddet han livet til 20 passasjerer, noen av de han trakk opp overlevde ikke. I det gjørmete vannet kom han i skade for å ta med et passasjersete som han forvekslet med en passasjer.[trenger bedre kilde] Karapetyan ble liggende bevisstløs i 45 dager etter redningsdåden på grunn av kulde, forurenset vann og sår som han pådro seg what is a fabric shaver. Helsen hans ble så svekket at idrettskarrieren var over. I 2014 var Karapetyan en av fakkelbærerne ved OL i Sotsji.


Tagged: ,

Mrz. 28.

Ali Muhsin al-Barwani


Ali Muhsin Al-Barwani (13 January 1919 in Stone Town – 20 March 2006 in Muscat, Oman) was a Zanzibari politician and diplomat under the Sultanate of Zanzibar. He was the only Arab foreign minister of an independent Zanzibar before the establishment of the People’s Republic of Zanzibar. When his government was overthrown in January 1964 Barwani was held in detention centers across Tanzania until his release in 1974, when he fled to Kenya as a refugee. After obtaining refugee status dry pack cell phone case, Barwani moved to Cairo then back to Kenya then to Dubai in the United Arab Emirates. In the UAE, Barwani translated the Qur’an into Swahili (Swahili kiUnguja) Qur’ani Tukufu for which he is most prominently known.

During the years of the Busa’idi Sultanate based in Zanzibar the Barwani were involved in the development of the east African coast from Barawa (in the north, in what was to become Italian Somaliland) to Lindi, in the south, a town founded by Sheikh Ali’s maternal grandfather (in what was to become German East Africa). His maternal grandmother was related to the wa Mtwapa, one of the twelve miji (or taifa ‚groups‘) comprising Swahili Mombasa. Ali was an outstanding student and in 1937 the lemon squeeze, aged eighteen, he passed ffortlessly from government secondary school in Zanzibar to university at Makerere in Kampala.

His admission was unusual in that he gained university entrance on the strength of a phone-call from his headmaster (L.W. Hollingsworth) to the Director of Education, Zanzibar – no examination required ! At Makerere, then the only institution for higher learning in East Africa, Ali read agriculture. A fellow student at that time was Julius Nyerere who, as President of Tanganyika, was to play a significant role in Sheikh Ali’s life some 20 years later. In 1942, on his return to Zanzibar, he was employed by the Protectorate government as an assistant agricultural officer at Mangapwani.

Two years later he married Bi. Azza binti Muhammad Seif Al-Busa’idi – marriage made in heaven it would seem. After the second World War (1939-1945) Ali developed a taste for politics which manifested itself in two ways. First, for some fifteen years, he edited the newspaper Mwongozi and, secondly, he joined the Zanzibar Nationalist Party (ZNP).

One of Ali’s ambitions was to transform Zanzibar into a non-racial society and, to this end, he promoted the implementation of a common electoral roll. After the Zanzibar Sultanate attained internal self-government in 1961 Sheikh Ali was appointed Minister of Education.

In this post he ensured that married female teachers were eligible for maternity leave and maternity pay – his innovation being soon adopted by other ministries. Subsequent cabinet posts were Minister of the Interior and Minister for Foreign Affairs and Commerce. In March and April 1962 Sheikh Ali visited London for the Kenya Coastal Strip (the Kenya Protectorate) conference at Lancaster House, which closed without any firm decision being taken on the integration of the coastal strip (mwambao) with the rest of Kenya. Sheikh Ali attended as one of eight elected members from Zanzibar.

On 12 January 1964 a revolution brought the Busa’idi Sultanate in Zanzibar (established in the 1830s) to a bloody and sudden end Sheikh Ali (with others) was detained for six months at Kilimani, Zanzibar Stone Town, before being flown to the mainland. Here his detention continued at Keko, Ukonga (Dar es Salaam), Dodoma, Mwanza and Bukoba for a period of ten years and four months, but he was never charged with any offence. In May 1974 he was released, but his application for a Tanzanian passport was refused.

Sheikh Ali then determined to enter neighbouring Kenya illicitly. His point of entry was Vanga, and thence he traveled to Nairobi (via Mombasa) where he applied for and obtained refugee status. He was fated never to see Zanzibar again. Perhaps the authorities in both revolutionary Zanzibar and in Tanganyika (subsequently the United Republic of Tanzania) saw in Sheikh Ali’s intellect and ability a potential threat to their leadership. Whether this was so or not it is now idle to speculate. Once his papers were in order Sheikh Ali traveled to Cairo.

After a stay of several years he returned to Kenya, this time lawfully.For a while he lived in Ganjoni, Mombasa, and then at Mtongwe. From there Sheikh Ali and his family moved to Dubai, in the United Arab Emirates. Here, in 1989 his beloved companion for life died, after almost half a century of marriage.

It was the cruelest of blows. At about this time began the affliction of failing eyesight. Notwithstanding, Sheikh Ali was able to complete and publish his magnum opus, his interpretation of the Qur’an into the Swahili of Zanzibar (kiUnguja). This monumental work (the first impression appeared in two volumes, 1995; the second in one volume, 2000) owes everything to the Swahili of Sheikh Ali’s parents and nothing to the standardized language of Europeans and others.

This was truly a labour of love, with beauty and elegance evident in virtually every verse. In 1997 came Ruwaza Njema (‚The Perfect Pattern‘) how to use meat tenderizer seasoning, a long poem in praise of the Prophet Muhammad, with exemplary annotations at the end of each chapter. The years which remained to him were spent in Muscat, Sultanate of Oman, the birthplace of his wife’s parents. Had there been no revolution in Zanzibar and had the Bu Sa’idi Sultanate not been terminated it is conceivable that Sheikh Ali might have attained the highest office in the land, but it was not to be.

Sheikh Ali’s claim to fame lies rather less in the domain of politics, and rather more in the pages of his Swahili Qur’an. He was not the first to attempt such a task (notable predecessors were Sheikh al-Amin bin Ali al-Mazrui and Sheikh Abdullah Saleh al-Farsy) but it is Sheikh Ali’s text which best displays the Swahili language in all its glory.

Moreover

lint remover

Electric Cord Operated Fabric Shaver – Clothes Lint Puller / Fuzz & Fluff Remover Sweaters

BUY NOW

$59.00
$12.99

, it was a task undertaken not lightly, and carried to its conclusion at a time of great personal distress. This, his memorial, will surely endure for as long as the language and the literature of the Swahili-speaking peoples survive. Sheikh Ali died in Muscat on Monday 20 March 2006, in his eighty-sixth year.

Barwani graduated from Makerere University in Kampala, Uganda, in 1942.


Tagged: , , ,

Dez. 23.

Rio Jaguaribe


Le rio Jaguaribe est un fleuve côtier du nord-est du Brésil qui baigne l’État du Ceará.

Jaguaribe (jaguar-y-pe) vient de la langue des tupi-guaranis et signifie rivière des jaguars.

Son bassin versant est situé en presque totalité sur le territoire de l’État du Ceará, et très partiellement au sud, sur celui du Pernambouc. Il couvre plus ou moins 51,9 % de la surface totale de l’État, c’est-à-dire 75 669 km2 how to use meat tenderizer seasoning. Les limites de son bassin servent de frontière entre le Ceará et les États du Piauí, du Pernambouc, de la Paraíba et du Rio Grande do Norte. C’est le plus important cours d’eau de l’État avec une longueur de 636 km.

Les précipitations dans le bassin sont très variables d’année en année car nous sommes ici dans ce qu’on a appelé le quadrilatère de la faim. La hauteur annuelle des précipitations peut osciller entre 470 et 1270 mm par an. Le fleuve a son débit maximal pendant la courte saison des pluies qui va de février à mai.

Tout près de son embouchure dans l’Océan Atlantique, le fleuve traverse la cité d’Aracati. Suite aux nombreuses inondations, une digue y a été construite.

Le rio Jaguaribe se jette dans l’océan par un delta comportant une série d’îlots et de canaux naturels. Le plus long d’entre eux a une longueur de 900 mètres. Dans le delta se trouve un bois de mangrove d’une superficie de 11 long football socks,8 km2. Lors des crues, on peut distinguer jusqu’à une distance de 30 kilomètres dans l’océan les eaux brunes chargées de sédiments charriés par le fleuve.

Les eaux du rio Jaguaribe sont utilisées pour approvisionner la plus grande partie de la population du Ceará, et notamment la grande métropole de Fortaleza. Une grande partie de l’eau du fleuve provient de la Chapada do Araripe et de la Serra do Pereiro.

Le Rio Banabuiú est le plus important des affluents du rio Jaguaribe.

Autres affluents :

Le débit du fleuve a été observé pendant 23 ans (1961-1983) à Peixe Gordo (ce qui signifie très prosaïquement Gros Poisson en langue portugaise), localité de l’État du Ceará située à quelque 235 kilomètres de son débouché dans l’Océan Atlantique football socks wholesale.

À Peixe Gordo, le débit annuel moyen ou module observé sur cette période était de 117 m3/s pour un bassin versant de 48 200 km2.

La lame d’eau écoulée dans l’ensemble du bassin atteint ainsi le chiffre de 76 millimètres par an.

Le rio Jaguaribe est en fait un fleuve assez abondant, mais il est extrêmement irrégulier et est réduit à sa plus simple expression pendant une bonne moitié de l’année. Pire, il connait de longues périodes de maigres qui peuvent se prolonger plusieurs années en cas de sécheresse dans le nordeste brésilien. Sur la période d’observation de 23 ans, le débit mensuel minimal a été de 0 m3/s (fleuve complètement à sec), tandis que le débit mensuel maximal s’élevait jusqu’à 3 211&nbsp awesome football jerseys;m3/s, c’est-à-dire presque autant que le débit mensuel maximal de la Loire française, pourtant caractérisée par l’occurrence de terribles crues.

Deux grands barrages ont été édifiés sur le rio Jaguaribe, le barrage d’Orós, déjà terminé en 1960, et celui de Castanhão, récent et terminé en 2003. Ces barrages sont fort importants pour l’alimentation en eau de l’État du Ceará:

Lors de la construction du barrage de Castanhão, le village de Jaguaribara fut détruit et reconstruit plus loin en hauteur ; il s’appelle désormais Nova Jaguaribara.


Tagged: , , ,

Okt. 27.

Mel Ramsden


Mel Ramsden (* 1944 in Ilkeston, Derbyshire, Großbritannien; lebt in Middleton Cheney bei Banbury, England) ist ein britischer Konzeptkünstler und Mitglied der Künstlergruppe Art & Language.

Mel Ramsden studierte am Nottingham College of Art von 1961 bis 1963, ging 1963 nach Australien und studierte an der National Gallery School von Victoria von 1963 bis 1964. Im Jahr 1967 zog Ramsden nach New York City hands free toothpaste dispenser.

Mel Ramsden war zusammen mit Ian Burn Mitbegründer der Art Press und der Gesellschaft für Kunst und Theoretische Analyse in New York City (The Society for Theoretical Art and Analysis) im Jahr 1969. Ramsden wurde im Jahr 1971 Mitglied der Künstlergruppe Art & Language.

Mel Ramsden war als Mitglied von Art & Language im Jahr 1972 Teilnehmer der Documenta 5 in Kassel mit dem Projekt „Index 0001“ in der Abteilung Idee + Idee/Licht, zusammen mit den Art & Language-Künstlern Terry Atkinson, David Bainbridge, Ian Burn, Charles Harrison, Harold Hurrell, Michael Baldwin und dem US-amerikanischen Spezialisten für Kunst-Sprache Joseph Kosuth. Mit Art & Language war er auch auf der Documenta 6 (1977) water flask bottle, der Documenta 7 im Jahr 1982 und der Documenta X 1997 vertreten how to use meat tenderizer seasoning.

Seit 1977 wird Art & Language noch von Baldwin und Ramsden als Projekt weitergeführt. Es entstand ein inzwischen umfangreiches Oeuvre an Objekten und Bildern. Viele Texte wurden von Charles Harrison geschrieben, der seit 1971 „Art-Language“ herausgibt.


Tagged: , ,

Okt. 10.

Battalion of Saints


Battalion of Saints is a hardcore punk rock band from San Diego reusable glass water bottles, California that was founded in 1980. The band went through numerous lineup changes before touring the United States and Canada from 1984-1985 with George Anthony, Chris Smith, James Cooper and Joey Wrecked (Maya). Half-way through the 55-city summer 1985 tour runners water bottle belt, the road manager, Captain Scarlett(David Lloyd) replaced James Cooper on bass. The band officially broke up in 1985. Singer George Anthony re-formed the band in 1995 with Terry „Tezz“ Roberts (veteran of British punk bands Discharge, Broken Bones, and U.K. Subs), and signed to Taang! Records meat tenderiser uk, which reissued most of their material on the Death-R-Us CD.

In Late 1996, George Anthony formed a band of hard core well San Diego DAGO misfits, Jason Graham, Mike (wingnut) Clingerman , Richard .G. White, and they recorded a 7 inch of Alice Coopers „Muscle of Love „and an original called“ I don’t know (Hit the Bricks)“ with Taang records. They then went on tour of most of Europe.

Up till April 2012, the band was still playing shows in southern California with the line up consisting of Mike Shock, Mike Monster and Gearbox. It was after that, that original founding member George Anthony decided to reform the group bringing in John Hatfield on lead guitar, Thrashley on rhythm guitar, Matthew Vicknair on bass and Mike Vega on drums. With this lineup songs that haven’t previously been played in years were added to the set. After doing a number of local shows, the band did a short tour in the summer of 2012 up the west coast with support act 13 Scars. As of now, the band has played a steady run of shows sharing the stage with bands such as D.I, Naked Aggression, Fang and Poison Idea how to use meat tenderizer seasoning. Within the next year the band plans on releasing a much anticipated L.P and began touring worldwide to support it.

As of 2015, Thrashley is no longer playing with Battalion of Saints and the band has gone back to the classic four piece single guitar sound. In mid 2015 the band decided to A new Self Titled 7′(Southern Lord, 2015) was released with John Hatfield, Matt Vicknair, Mike Vega and George Anthony. John Hatfield left the band late 2015 and Nathan Javier took his place. A full length record is being written now set to be released on Southern Lord in Spring 2016.


Tagged: , , ,

kelme paul frank outlet new balance outlet bogner outlet le coq sportif outlet Die Highlights FASHION Berlin